Mijn leven is mooier dan literatuur

Mijn leven is mooier dan literatuur

**** de Volkskrant

**** De Morgen

**** Opzij

 

‘Loontjens enthousiasmeert.’
**** de Volkskrant

 

‘In Mijn leven is mooier dan literatuur dartelt de Nederlandse filosofe Jannah Loontjens lichtvoetig rond thema’s als schrijversangsten, vrouwenliteratuur, pulp én de autobiografische leugen.’
**** De Morgen

 

‘In elke regel manifesteert zich het plezier van de schrijver.’
**** Opzij 

Mijn leven is mooier dan literatuur

**** de Volkskrant

**** De Morgen

**** Opzij

 
Opzij:

‘Tussen de eerste letter en de laatste punt ondergaat iedere auteur een martelgang. Waarom doet hij dat zichzelf aan, vraagt Jannah Loontjens zich af in haar ‘kleine filosofie van het schrijverschap’.

… Loontjens geeft voorbeelden ten over van schrijvers die inzichten, opluchting, dagdromen of troost in het schrijven vinden. Maar eigenlijk ligt het antwoord met haar boek op tafel, want daarin manifesteert zich in elke regel het plezier van de schrijver en de liefde voor en ongebreidelde nieuwsgierigheid naar de mogelijkheden van taal en filosofie.

 

De Volkskrant:

‘Ze benoemt haar eigen twijfels en ontwikkeling als schrijfster en spiegelt haar bevindingen en ervaringen aan haar literaire helden (vooral Kafka, Proust en Woolf). Maar juist ook haar andere voorbeelden – het jeugdboek Kikker en Pad, de invloed van Oprah Winfrey’s Bookclub en de bizar onrealistische en daardoor geloofwaardige constructie van de film The Hours – geven een goed beeld van wat literatuur vermag. Loontjens enthousiasmeert tot meer vragen.’

Lees hier de hele bespreking in de Volkskrant, geschreven door Simone van Saarloos.

 

 

‘Mijn leven is mooier dan literatuur’ besproken op verschillende websites

Mijn leven is mooier dan literatuur besproken op verschillende websites

Bekijk hier het filmpje dat De Nieuwe Boekhandel van Jannah maakte!

Lees ook het interview op De Dagelijkse Standaard

 

De ‘kleine filosofie van het schrijverschap’ is een prachtig boekje dat je met veel plezier zult lezen en dat je hoofd net zozeer zal vullen met nieuwe kennis en ideeën als met nieuwe twijfels en vragen.

Lees het op Orpheus kijkt om

 

‘Aan de hand van herinneringen, fragmenten uit het werk van schrijvers en filosofen toetst ze hoe we anno 2013 in en met literatuur leven. Het is een boek vol literaire wanderlust dat de grenzen van fictie, mystificatie, waarheid en leugen aftast.’

Bibbliothecaris in Blog

 

Mijn leven is mooier dan literatuur besproken op verschillende websites

Mijn leven is mooier dan literatuur, het nieuwe boek van Jannah Loontjens, wordt overal goed ontvangen. Uitgeverij Ambo|Anthos organiseert voor het boek een blogtour – De Nieuwe Boekhandel start met een filmpje: Bekijk het hier!

 

Lees ook het interview op De Dagelijkse Standaard

 

Jannah Loontjens over de Blogtour:

Als ik op het schoolplein op mijn kinderen sta te wachten, ligt mijn iPhone in mijn hand. Op twitter lees ik de link naar de blog van Ivo Victoria: ‘onze eerste koffieafspraak ontstond uit een gedeelde interesse voor soft drugs’ Nu op http://ivovictoria.com/#blogtour@JannahLoontjens. Als ik in de supermarkt sta, hoor ik het pingeltje van mijn telefoon en zie: ‘Een week lang intensief vermaak. Dankzij @JannahLoontjens, wat een fijn boek, ‘Mijn leven is mooier dan literatuur!’ Ik retweet direct. Als ik naast mijn geliefde in de auto zit, scroll ik langs de facebookberichten en lees de geweldige bespreking op Orpheus kijkt om. Als ik in de keuken sta te koken, mijn kinderen roepen me vanuit de huiskamer, chat ik ondertussen met een enthousiaste lezer van de blog van Ruud Ketelaar.

Blogtour. Het surfgedrag, de korte concentratiespanne, de verspreide aandacht heeft zich nu ook doorgezet in het ‘gewone’ lezen. Ik surf tussen boeken, kan me amper een uur op één tekst concentreren. Ik chat met mensen die ik niet ken, zit blozend achter mijn computer nog een mooi stuk te lezen, op Bibman – Bibbliothecaris in Blog, op ciaotutti.nl, op de site van Boekenbijlage en Winterlief. Interviews op Tzum, Boekenbijlage en toevalligerwijs ook op de site van De Dagelijkse Standaard. Mijn essayboek ‘Mijn leven is mooier dan literatuur’ wordt bejubeld, op het podium gezet, krijgt bloemen in de handen gedrukt en wordt aanbevolen. Wat een eer! Wat een aandacht! En elke dag opnieuw! Blogtour. Ik had er nog nooit van gehoord. Nu weet ik wat het betekent. Ik heb me vereerd en overweldigd gevoeld. En dankbaar. Dankbaar voor de tijd en de toewijding waarmee de bloggers mijn boek hebben gelezen en besproken. En versplinterd. Versplinterd, omdat ik niet eerder de ervaring heb gehad op zoveel plaatsen tegelijkertijd te zijn. Misschien op virtuele plaatsen; plekken die zijn mee te dragen in mijn iPhone. Maar wel gevoed door echte mensen, die zich op andere echte plaatsen in het land bevonden, waar zij originele, inzichtelijke, humoristische stukken over mijn boek schreven; mensen met wie ik zo oprecht mogelijk via de online wegen contact maakte. Ik was. Ja, waar was ik? Niet op de plek waar ik op dat moment met mijn voeten stond. Ik was ergens anders, in het gezelschap van enthousiaste bloggers, schrijvers en lezers, ik was even op deze site, dan weer op die, even met de één in gesprek, dan weer met de ander, vaak tegelijkertijd en door elkaar heen. De komende dagen ga ik mezelf bijeenrapen. En afkicken. En me weer proberen te concentreren op het schrijven van mijn volgende boek. Me concentreren op één tekst. Dat wordt nog lastig. Ik voel mijn hand alweer richting touchpad gaan, en bijna gelijktijdig denk ik: waar ligt mijn iPhone? Even kijken of iemand nog heeft gereageerd.

Misschien moet ik terug naar een ouderwetse typemachine als ik ooit nog de concentratie wil hervinden waar het schrijven van een boek om vraagt.

 

21 mei

De Nieuwe Boekhandel ging van start met een filmpje:

http://www.youtube.com/watch?v=MCU7nVekuU8

22-mei Verscheen de blog van Ivo Victoria:

http://ivovictoria.com/

23-mei Een fantastische bespreking op Orpheus kijkt om:

http://orpheuskijktom.com/2013/05/23/een-kleine-filosofie-van-het-schrijverschap/

24-mei Boekenbijlage! http://www.boekenbijlage.nl/een-boek-voor-lezers-en-schrijvers/

25-mei Interview op Boekenbijlage

http://www.boekenbijlage.nl/leven-zonder-literatuur-is-voor-mij-ondenkbaar/

26-mei Ruud Ketelaar schreef vol enthousiasme over ieder hoofdstuk een blog:

http://ruudketelaar.wordpress.com/2013/05/26/mijn-leven-is-mooier-dan-literatuur-deel-5-eindig-post-6-van-6/

27-mei Ciao Tutti!

http://ciaotutti.nl/boeken-lezen-over-italie/een-leven-vol-verhalen-verhalen-vol-van-leven/

28-mei Bibman blogt geweldig als altijd

http://bibman.blogspot.nl/2013/05/blogtour-jannah-loontjens.html

En een interview op De Dagelijkse Standaard:

http://www.dagelijksestandaard.nl/2013/05/wat-is-mooier-het-leven-zelf-of-de-literatuur

29-mei Winterlief:

http://winterlief.blogspot.nl/ 30-mei Interview op Tzum: http://www.tzum.info/categorie/interviews/

31-mei Petra Kruit sluit af:

http://www.petrakruijt.nl/?p=722

 

‘Dat ben jij toch’ Vier sterren in de Volkskrant.

 Dat ben jij toch

Vier sterren in de Volkskrant.

Sterke bespreking in Trouw.

 

‘In subtiele regels die blijven fascineren roept Loontjens het sociale ongemak en de existentiële bevreemding op’

Erik Menkveld,
**** de Volkskrant

 

Aan haar dichterschap hoeft Jannah Loontjens niet te twijfelen.

Janita Monna, Trouw

krant-knipsel Dat ben jij toch

Vier sterren in de Volkskrant.

 Lees hier de hele bespreking de bespreking van Erik Menkveld in de Volkskrant.

 

Sterke bespreking in Trouw:

‘Loontjens stelt vragen die nauwelijks als zodanig herkenbaar zijn. Ze registreert, tast af en noteert, onderkoeld, om de vervreemding en paniek die onder het oppervlakte schuilen in toom te houden.’

Loontjens schept scherpe beelden – ‘mijn ogen nerveuze speurhonden’ – en toch klinkt haar poëzie bedrieglijk eenvoudig en lijken de regels licht over de pagina’s te stappen. Daardoor dringt de betekenis soms pas na een paar keer lezen echt goed door.

Aan haar dichterschap hoeft Jannah Loontjens niet te twijfelen.’

Janita Monna, Trouw

Boekpresentatie ‘Mijn leven is mooier dan literatuur’

Boekpresentatie van
Mijn leven is mooier dan literatuur in
Het Zoekend Hert in Antwerpen

Hoe te schrijven, hoe te lezen, hoe uzelf te ontdekken… en dan liefst met enig niveau.

‘De wens om een volmaakte eerste zin te schrijven, of eigenlijk een geheel volmaakt boek, een werk dat de kern van het leven op scherpe en toch suggestieve wijze weet te raken en daarmee een schittering van het allesomvattende toont, lijkt misschien wat veel van het goede, maar dat megalomane verlangen is, vrees ik, een onvermijdelijk deel van het scheppingsproces.’

 

En in Amsterdam een boekpresentatie bij SLAA met de geweldige line-up: Maarten Doorman, Ivo Victoria, Marja Pruis, Hannah van Wieringen en Coen Simon, die ieder in reactie op Jannah’s boek zullen spreken over schrijverschap, beginnen, eindigen, liefde, angsten en leven.

Recensie in Vrij Nederland

krant-knipsel

krant-knipselRob Schouten schrijft over de dichtbundel in Vrij Nederland

‘Onopgesmukte poëzie van een koele, haast on-Nederlandse verkwikking, over kijken, denken en communiceren, de zaken waar het bij de mens allemaal om draait.’
Vrij Nederland

 

Mooie analytische bespreking op 8weekly

‘In Dat ben jij toch onderzoekt ze de spanning tussen jou, mij en de (digitale) omgeving en speelt daarmee.

De titel verwijst op meerdere manieren naar de belangrijkste thema’s van de bundel, afhankelijk van welk woord je benadrukt. Identiteit en eenheid zijn de kernwoorden. Wanneer je dat benadrukt kun je je afvragen: wie of wat ben jij? Wanneer je jij of toch benadrukt gaat het om de verwarring die ontstaat tijdens het definiëren van een persoon in de groep en zijn leefwereld. Want zijn die groepsleden wel allemaal zo verschillend? Wie zijn wij in relatie tot onze omgeving en in hoeverre beïnvloeden we elkaar?’ Lees verder op 8weekly.

krant-knipsel Recensie in Vrij Nederland

‘Zeven jaar lang liet Jannah Loontjens na het intrigerende Het ongelooflijke krimpen niks meer van zich horen als dichteres en leek ze vooral romanschrijfster geworden. Maar nu is ze er weer met haar heldere en tegelijk geheimzinnige poëzie. In op het oog huiselijke en alledaagse tafereeltjes gaan bij haar steeds bijzondere gewaarwordingen schuil, niet uitgesproken maar gesuggereerd. Het begint al met de voor meer lezingen vatbare titel Dat ben jij toch en manifesteert zich eigenlijk in elk gedicht. Bijvoorbeeld ‘Ik sta erbij’, over het moederschap door de moeder zelf bekeken vanuit het kind: ‘Moeders zijn de anderen. / Bij het eten zit ik aan de lage tafel / achter het ijsje met het parasolletje.’ Beheerst verbaasde, soms ietwat gedepersonaliseerde emoties, maar van een onverwisselbare eigenheid: ‘Onze hersens zweven als tekstballonnen schuin achter onze schedels.’ Onopgesmukte poëzie van een koele, haast on-Nederlandse verkwikking, over kijken, denken en communiceren, de zaken waar het bij de mens allemaal om draait.’

Rob Schouten, Vrij Nederland

Interview, besprekingen van ‘Hoe haat eigenlijk’

Lovende bespreking van
Hoe laat eigenlijk
in De Morgen.

 

Interview op Lezentv – op een dag dat ik mij heel slecht voelde, maar goed….! Dat kan soms gebeuren.

Hier is een kort clipje van het gesprek op NU.nl – ‘Taal speelt een centrale rol bij miscommunicatie‘ – en hier is het gehele gesprek te bekijken en beluisteren.

Mooie recensie van Hoe laat eigenlijk in de Volkskrant

Lovende recensie van Hoe laat eigenlijk

**** de Volkskrant

 

Ralph gaat zijn eigen onhebbelijke weg

 

‘Jannah Loontjens lardeert haar verhaal over een moeizame relatie met aanlokkelijke overpeinzingen. Hoe komt het dat mannen als bij toverslag twee keer zo ziek worden op het moment dat hun eega zich niet lekker voelt? En, kan het zijn dat het klimaat onze tijdsbeleving beïnvloedt? Is het zo dat hoe zuidelijker je komt, hoe meer de mensen in het hier en nu leven omdat de avond zo plotseling valt, terwijl de eindeloze schemering van het noorden gelegenheid geeft om lang vooruit te blikken, of juist achterom?
Het is slechts een greep uit het aanbod van aanlokkelijke overpeinzingen in de nieuwe roman van Jannah Loontjens (1974), Hoe laat eigenlijk. Loontjens die in 2007 als romanauteur debuteerde met Veel geluk. In de jaren daarvoor was zij vooral als dichter actief. Loontjens combineert het schrijverschap met het doceren van filosofie en literatuurtheorie aan de Universiteit van Amsterdam. Sporen van die praktijk zijn, hoewel niet al te nadrukkelijk, te vinden in haar roman.
In Hoe laat eigenlijk volgen we een kinderloos koppel uit Amsterdam. Zij, Aaf, 35 jaar, is kunstcritica. Hij, Ralph, was ooit aanstormend talent. Hij zou een groot regisseur worden, maar piekte, zoals dat heet, te vroeg.
[…]
Deze onvermijdelijke wending zorgt ervoor dat dit, bij vlagen Ingmar Bergman-achtige, psychologische drama ijzersterk wordt.
[…]
En hoe langer je in de wereld van deze twee individuen meeloopt, hoe duidelijker het wordt dat hun zure verbond inderdaad onafwendbaar onverbrekelijk is, iets wat Hoe laat eigenlijk tot een subtiel geschreven, indringend verhaal maakt over getroebleerde, onvrije mensen.’
Daniëlle Serdijn

Zaterdag 5 februari 2011

De pers over ‘Hoe laat eigenlijk’

hoe laat eigenlijk

hoe laat eigenlijkDe pers over Hoe laat eigenlijk

‘IJzersterk, bij vlagen Ingmar Bergman-achtig, psychologisch drama. […] Subtiel geschreven, indringend verhaal.’

**** de Volkskrant

 

‘Loontjens [is] behept met een scherp psychologisch inzicht.’

Trouw

 

‘De schrijfster toont zich een fijnzinnig observator.’

De Groene Amsterdammer

Lees hier de hele bespreking.

 

‘Intelligente roman over het zure verbond tussen man en vrouw.’

**** Opzij

 

Hoe laat eigenlijk is een filosofische roman die zich afspeelt in een wereld waarin plaats is voor zowel werkelijkheid als onwerkelijkheid.’

Tubantia

 

En hier een FILMPJE! waarin ik word gevraagd waar het nou eigenlijk om gaat…

 

‘Na haar impressionante romandebuut Veel geluk (2007) was het uitkijken naar nieuw werk van Jannah Loontjens, een Nederlandse schrijfster met Scandinavische roots. Met haar tweede roman Hoe laat eigenlijk lost ze de hoge verwachtingen in. “Als leven vergeleken kan worden met het beklimmen van een berg, dan zijn we zojuist op de top van die berg aangekomen. Het klimmen is voorbij. Al zouden we hoger willen, het kan niet. Dat deel hebben we achter de rug. Nu kunnen we alleen nog omlaag. De afgrond in.” Zo vat Aaf Wolfs, protagoniste in Hoe laat eigenlijk, haar situatie somber samen. Er blijkt echter veel meer aan de hand dan een acute opstoot van midlife angst.
Lees verder op Bibliothecaris in blog: Hoe laat eigenlijk.

 

Hoe laat eigenlijk is eigenzinnig en uitdagend; rijk in al zijn kaalheid.’

De Morgen

hoe laat eigenlijk Lovende bespreking Hoe laat eigenlijk 

in De Morgen

19-01-2011, p.33 De Morgen

 

Bang van de tijd

door Fleur Speet

 

‘De Deense auteur Jens Christian Grøndahl zei eens dat jongeren geneigd zijn te denken dat het beste moment van hun leven nog moet komen. Maar het beste moment is nú. In haar tweede roman staan de personages van Jannah Loontjens (°1974) halverwege hun leven en zijn ze ongemerkt over hun hoogtepunt heen. Het is een pijnlijk, ontluisterend inzicht.

Het werk van de in Denemarken geboren Loontjens, die haar jeugd in Zweden doorbracht, getuigt van een Scandinavische stijl. Haar zinnen zijn onderkoeld constaterend, de personages voelen zich onmachtig in de overweldigende wereld. Zo klonk het in de dichtbundel Varianten van nu (2002): ‘in mijn stolp van glas/ leef ik klein en opgekruld’. En in haar debuutroman Veel geluk (2007) geeft de overweldigende Zweedse natuur de hoofdpersoon een veilig gevoel van eenzaamheid. Ook in Hoe laat eigenlijk, haar nieuwe roman, stoeien de personages met hun identiteit en leggen zij met filosofische vragen hun ziel onder een Sylvia Plathachtige stolp. Maar de omgeving waarin het verhaal zich afspeelt, en de vele hallucinerende, magische (seksuele) momenten, de sterke dialogen en doorleefde metaforen maken de roman warm en anders dan wat Loontjens eerder schreef.

Gevangen in het leven

Het is 2002. Aaf Wolfs zit een maand in Senegal voor het kunsttijdschrift Perspectief om in Dakar verslag te doen van de kunstbiënnale. Haar in een depressie verkerende vriend Ralph is mee. Ze is al 15 jaar met hem samen, maar hij is nog steeds angstvallig bezitterig en onzeker. Nu heeft hij haar opgesloten in hun hotelkamer. Ze blijft er nogal koel onder: “Uiteindelijk zitten we allemaal net zo gevangen in ons leven als ik vandaag in deze kamer.” Als ze eindelijk kan ontsnappen, keert ze na een bezoekje aan het strand als een mak schaap terug. Ze houdt van Ralph, en toch raakt die liefde haar niet werkelijk. Ze is net een reptiel, zo koudbloedig, verwijt ze zichzelf. Toch voelt ze wel iets. Een week ervoor, toen ze een voedselvergiftiging kreeg en verzorgd werd door een jonge Senegalees die met haar wilde trouwen, heeft ze op wiet de liefde met de jongen bedreven en raakte verliefd op zijn lichaam en zijn rust. Hij leeft ín de tijd, terwijl zij zich voortgedreven voelt. Dat wekt een groot verlangen in haar op.

De roman problematiseert de tijd en de manier waarop een generatie hiermee omgaat. Waardoor is onze tijdsbeleving bepaald? Wat doen we met tijd, waarom hangt het zo samen met angst voor de dood? Op welk punt in je leven sta je eigenlijk? En waarom hebben we nooit genoeg tijd, of waarom zijn we zo gehaast dat we nauwelijks tijd nemen voor reflectie over wat werkelijk van belang is? Gezegend met alle mogelijkheden van de moderne, westerse maatschappij lijkt er een lethargie over een hele generatie gekomen. Die generatie kan ambitieloos en verveeld achteroverleunen. Ziedaar de luxe van de westerse wereld. Tegelijk worstelen Aaf en Ralph met de universele onbezorgdheid van de jeugd. Ze nemen zichzelf in hun midlifecrisis de maat.

Loontjens roept vragen op, intelligente en intrigerende vragen. Haar personages proeven de antwoorden, maar merken dat die tegenstrijdig zijn en ontoereikend. Steeds kun je dingen op meerdere manieren bekijken. De wereld is niet eenduidig. Antwoorden hangen af van het verhaal dat je jezelf wilt voorhouden, want de waarheid bestaat niet, zo denkt Aaf. Dat maakt het leven ongrijpbaar. Ook daarom laten Aaf en Ralph zich meevoeren op de stroom van het leven: anderen bepalen wat zij doen, niet zijzelf. Anderen bepalen dat zij overspel plegen, niet zijzelf. Mea culpa.

Dat betekent niet dat ze onverschillig zijn, integendeel. Hoewel de politieke moord op Pim Fortuyn, die dan net plaatsvindt, Aaf niet schokt, worstelt ze wel steeds met het contrast tussen Europa en Senegal. Ook Ralph is buitengewoon begaan, hij laat zich bestelen. Geld interesseert hem niet wezenlijk en zijn schuldgevoel is overweldigend. Eigenlijk passen deze twee mensen niet bij elkaar, ze maken het leven voor elkaar onmogelijk. Toch zie je wat ze delen. Hun voelsprieten staan dezelfde kant op: allebei voelen ze zich verantwoordelijk voor de wereld om hen heen, ze zijn geëngageerd. Zo nemen ze een jongetje dat zich opdrong als gids onder hun hoede als hun kind.

De roman is geen compact en coherent geheel, het is een Woolfiaanse stroom van divergerende bewegingen en gedachten. Hoe laat eigenlijk is eigenzinnig en uitdagend; rijk in al zijn kaalheid. Het uiterlijk van mensen en dingen is slechts zijdelings van belang. De mensen bestaan niet door hun lichaam, ze bestaan door hun ideeën. Dat maakt dit proza voor sommigen wellicht weerbarstig, je krijgt als lezer de kans veel in te vullen. Wie echter meegaat met de stroom, raakt in een bezwerende cadans, waardoor het boek meer zegt dan je zelf kunt duiden.’

Fleur Speet

 

 

Bespreking in de Twentse Courant Tubantia

 

Zoeken naar geluk in benauwende relatie met vaste patronen

door Marcia Leushuis

 

‘In haar nieuwe roman Hoe laat eigenlijk beschrijft Jannah Loontjens het leven van Aaf en Ralph. Dit getrouwde stel is samen in Senegal, waar Aaf een artikel moet schrijven over de lokale kunstmanifestatie in Dakar.

Aaf is de eentonigheid in haar leven zat en begint zich af te vragen wie ze nu eigenlijk is als persoon en waar ze staat in de wereld. Haar huidige situatie denkt ze snel te kunnen veranderen door zowel haar eigen paspoort als dat van Ralph te verkopen.
Ralph gaat door het lint wanneer hij hoort wat Aaf gedaan heeft en sluit haar op in hun hotelkamer zodat hij zelf de boel weer op orde kan krijgen. Doordat Ralph haar opsluit wordt Aaf steeds meer geconfronteerd met de realiteit waarin ze zich al enige tijd bevindt.
Hoewel Aaf al vijftien jaar bij Ralph is, is hij nog steeds erg onzeker en bezitterig. Aaf denkt terug aan de andere keren dat hij haar opsloot en wat dit met haar gedaan heeft. Ze beseft dat haar opsluiting in de hotelkamer eigenlijk symbool staat voor de hele relatie met Ralph, waarin zich een vast patroon lijkt te herhalen.
Er volgt een reeks hectische gebeurtenissen waarbij Ralph en Aaf afzonderlijk van elkaar nadenken over hun relatie en hun gevoelens voor de ander. De enigszins bizarre gebeurtenissen en zoektochten naar de waarheid en werkelijkheid houden het tempo goed in het verhaal en maken de roman dan ook aangenaam om te lezen. Zowel de thuissituatie, het verleden van de personages en cruciale momenten die de relatie van Aaf en Ralph gevormd hebben komen aan bod. Deze terugblikken zorgen voor een mooie opbouw in de verhaallijn.
Dat Loontjens Filosofie gestudeerd heeft zal voor de lezer geen verrassing zijn. De roman bevat een flink aantal filosofische denkbeelden en gedachtes. Ook de nodige levensvragen passeren de revue. Daarnaast behandelt Loontjens relationele thema’s als liefde, trouw, jaloezie en eerlijkheid en laat ze zien hoe invloeden van buitenaf hierin ook een rol kunnen spelen. Hoe laat eigenlijk is een filosofische roman die zich afspeelt in een wereld waarin plaats is voor zowel werkelijkheid als onwerkelijkheid, angst en vertrouwen, maar bovenal een roman die gaat over de werking van relaties en de vraag of iemand gelukkig kan zijn in een relatie die benauwend is en zich in vaste patronen lijkt af te spelen.’

 

Pers over ‘Veel geluk’

Veel geluk geeft een prachtig beeld van hippie-idealen in een wereld die steeds sarcastischer wordt.’
Happinez

 

‘Veel geluk is een geslaagde roman.’
De Groene Amsterdammer

 
‘Veel geluk is een betoverende en pakkende bildungsroman over opgroeien, vrijheidsdrang en de zoektocht naar de zingeving van het leven die niet alleen kinderen van hippie ouders een spiegel zal voorhouden.’
De Leeswolf  Lees hier de hele bespreking.

 

‘Als lezer word je meegezogen in het verhaal en word je aan het denken gezet.’
Viva

 

‘Jannah Loontjens weet een aardig beeld te scheppen van een niet-doorsnee meisje dat zelf een weg moet vinden in een maatschappij die strikte regels kent en dat de vrijheid van het buitenleven mist.’

De Telegraaf

 

‘Veel geluk is behalve een prachtig tijdsbeeld een roman over eenzaamheid en over opgroeien.’ debutantenparade.nl

 

‘Stillistisch gezien is Veel Geluk een sterk boek, waarmee Loontjens haar vaardigheden als tekstschrijfster ruimschoots bewijst.’ 8weekly

Voor interviews met Jannah Loontjens over Veel geluk

Interviews met Jannah Loontjens

 

TUSSEN DE HERINNERING EN DE BESCHRIJVING LIGT ZO VEEL AFSTAND

 

Tussen fictie en autobiografie

“Voordat ik aan Veel geluk begon, had ik al een volledig fictief verhaal geschreven. Het speelde in een wereld waarin ik niet zo thuis ben. Opeens realiseerde ik me dat het boek daardoor te ver van me af stond, dat het te hoog gegrepen was. Ik moest het dichter bij mezelf zoeken. Vaak vind ik romans goed als ik door de beschrijving van de details die details ook zelf ervaar. Details maken je een ingewijde.

Mijn achtergrond is vrij uitzonderlijk en kon ik daarom goed gebruiken. Ik ben Nederlandse, maar groeide op in [-] Zweden. Mijn vader, broer en zusjes wonen daar, ik kom er vaak. Veel geluk is niet mijn levensverhaal, maar ik gebruik herinneringen en kneed die om. Zo is de gezinssamenstelling heel anders, maar dat Liaan terugverlangt naar het Zweedse bos, dat ken ik wel. Ik kan de weidsheid en grootsheid van het landschap daar soms verschrikkelijk missen. Weilanden zijn daarmee niet te vergelijken. Dat kan ik eigenlijk geen natuur noemen.

Of ik dan ook in de gevangenis heb gezeten voor winkeldiefstal? Laten we zeggen dat iedere tiener wel kattenkwaad uithaalt. Toch is niets uit de roman letterlijk gebeurd. Tussen de herinnering en de beschrijving ligt zoveel afstand. Telkens maak ik keuzes die de oorspronkelijk beleefde werkelijkheid vertekenen. Als je een autobiografie schrijft, vertel je maar één van de vele verhalen die te vertellen zijn. Daardoor is eigenlijk iedere autobiografie fictief en iedere roman autobiografisch. Mijn boek bevindt zich daar tussenin.

Het was makkelijk geweest om van Liaans ouders, die boeddhisten zijn, karikaturen te maken. Maar mensen met goede en slechte eigenschappen vind ik veel boeiender. Daarom ben ik in ieders hoofd gaan zitten. Zo kan ik laten zien dat de keuzes die deze hippie-ouders maken echt voortkomen uit het streven naar een beter leven, ook al pakt het niet goed uit voor hun dochter. Juist door verschrikkelijk je best te doen maak je misschien wel de verkeerde keuzes. Ik realiseer me dat ik daar ook tegenaan zal lopen. Mijn dochter zal mij later van alles verwijten, ik zal verkeerde beslissingen voor haar hebben genomen. Maar de perfecte ouder bestaat niet, iedere generatie bekritiseert zijn opvoeding.

De ouders van Liaan streven de hippie-idealen als warmte en saamhorigheid na, maar mislukken daar in. Ze voelen zich eenzaam, net als hun kinderen. Ze zoeken contact, maar telkens ketst het af, is het te breekbaar. Waar Liaans moeder zich verlaten voelt in de Zweedse bossen en haar schoonheid verspilt omdat niemand die ziet, voelt Liaan zich daar juist prettig. Liaan voelt zich weer eenzaam in de stad, waar ze als krakerskind geen vriendinnen vindt.

Veel dingen uit de hippietijd zijn gebleven. Zo laten de ouders Liaan helemaal vrij, terwijl kinderen daar stuurloos van kunnen raken. Vandaag discussiëren we nog steeds over de vraag hoeveel vrijheid je een kind moet toestaan. Ik wilde een tijdsbeeld schetsen, maar ik denk dat zowel ouders als tieners van nu zich er in zullen herkennen. Omdat dezelfde problemen blijven spelen.”

FLEUR SPEET
pagina 25, 20-01-2007 © Het Financieele Dagblad

 

 

Veel geluk
De hoofdpersoon van het boek is Liaan, die onder primitieve omstandigheden opgroeit in een Zweeds bos. Loontjens beschrijft op een indringende manier de maffe opvoeding die het meisje krijgt van haar hippie-ouders. Zelf heeft ze ook haar jeugd doorgebracht in Zweden:

‘Het boek vertelt niet mijn levensverhaal, maar is wel in zekere mate autobiografisch. Veel dingen die erin voorkomen heb ik meegemaakt. Ik ben ook opgevoed met veel nadruk op individuele vrijheid, met het idee dat je wat je zelf voelt en gelooft, het belangrijkste is.’

Waarom denk je dat die levensstijl uit de jaren zeventig nauwelijks meer voorkomt?
‘Ik denk dat men ontdekt heeft dat het niet werkt. Mensen hebben elkaar erg veel pijn gedaan met die idealen van persoonlijke vrijheid, vrije liefde en vrije seks. Maar zelf heb ik een heel gelukkige jeugd gehad, ik heb totaal geen trauma’s. Als kind kon ik al duidelijk zien dat mijn ouders heel erg hun best deden. Zij dachten dat hun manier van leven echt beter was, ook juist voor kinderen.’

In de roman heeft Liaan wel moeite met haar opvoeding.
‘Ja, omdat haar helemaal geen duidelijke structuur is geboden. Ze weet niet zo goed wat ze moet met haar leven, wat nou de bedoeling is. Dat heeft wel te maken met haar opvoeding, maar je ziet het bij veel tieners van nu ook. Er is onverschilligheid en willekeur, omdat ze zoveel keuzes hebben. Ze moeten geloven in zichzelf en kijken waar hun talenten liggen, ze kunnen alles doen. Wat dat betreft zijn er toch wel veel van die idealen uit de hippietijd overgebleven.’

Liaan noemt haar broer Thor ‘skitstövel’. Wat betekent dat?
‘Dat betekent ‘poeplaars’. Zweedse scheldwoorden zijn altijd een beetje degelijk, ze wensen elkaar geen kanker of tering toe.’

© Iris Vandemoortele. Elle, januari 2007