stud stud stud stud stud

Over mijzelf 

Fragment uit Mijn leven is mooier dan literatuur, waarin ik beschrijf hoe het verhaal van mijn kindertijd in de Zweedse bossen mij bleef achtervolgen nadat ik deze ervaringen in Veel geluk verwerkte:

'Na het verschijnen van deze roman en mijn eerdere dichtbundels, durfde ik mijzelf eindelijk, al was het nog aarzelend, schrijver te noemen. Desondanks moest ik in de interviews mijn uiterste best doen om ook nog enige aandacht te vestigen op mijn schrijverschap of het boek dat net uit was. De journalisten bleken met name geïnteresseerd in mijn persoonlijke ervaringen, hoe ik het had gevonden om zo primitief te wonen en hoe mijn relatie was met mijn vader en broer, die in Zweden waren blijven wonen. Nu nog word ik met enige regelmaat benaderd als een tijdschrift een item aan de hippietijd wijdt, soms weten ze niet eens dat ik ook schrijver ben. Kennelijk heeft mijn naam als ‘hippiekind’ een grotere vlucht genomen dan mijn schrijversnaam.

      Ik zal niet ontkennen dat ik een hippiekind ben geweest, toch heb ik doorgaans niet het gevoel dat het over mij gaat als ik zo’n portret teruglees. De hippietijd ligt al zo’n dertig jaar achter me en in de tussentijd zijn er veel andere dingen gebeurd. Zo ben ik bijvoorbeeld begonnen met schrijven, ik heb filosofie gestudeerd, wilde fotograaf worden, ontwikkelde foto’s in een donkere kamer in New York, ben gepromoveerd in literatuurwetenschap, ik ben moeder van twee kinderen, ben kraker, huiseigenaar en huurder geweest, experimenteerde met drugs, heb veel gelift en zwartgereden, heb samengewoond met lieve en lastige mannen, ben gescheiden, heb met een vriend in een bus door Spanje rondgetrokken, heb colleges gevolgd bij Derrida, depressies gehad en ben ze weer te boven gekomen, heb allerlei baantjes gehad, van gogodanser in nachtclubs, verkoper in een bloemenwinkel en boekenwinkels tot filosofiedocent, om maar een bonte verzameling van mogelijke momenten te noemen die zich na mijn kindertijd in de Zweedse bossen hebben afgespeeld. 

      Sommige van de ervaringen die ik zo even in de gauwte opnoem, waren van grote invloed op mijn denken en leven, anderen waren vluchtig en hoorden bij een bepaalde periode die ik zomaar zou kunnen vergeten. Toch zou ook een enkele gebeurtenis van weinig belang in een interview of verhaal tot een scharnierpunt kunnen worden, soms vooral omdat de interviewer zich er zelf in herkent of juist omdat hij het exotisch vindt. Elke anekdote prikt een ander gaatje in de kijkdoos van het verleden, waardoor we een leven in het straaltje licht beschouwen dat door het moment van die ene anekdote, dat ene toevallige kijkgaatje valt.'

Enkele jaren na de verschijning van Mijn leven is mooier dan literatuur besloot ik ook een aantal van de andere ervaringen, die ik zo in het kort opnoem, te gebruiken om leven en wereld, denken en bestaan onder de loep te nemen, wat resulteerde in het boek Roaring Nineties: Of hoe de filosofie mijn leven heeft veranderd

Nog een fragmentje uit Mijn leven is mooier dan literatuur, (daaronder een ernstig biografietje).

'Steeds neem ik mezelf voor de beknopte biografie op mijn website te herschrijven. Deze tekst zou perfect moeten zijn, hij zou iets moeten zeggen over wie ik ben, als schrijver en als mens, en iets over mijn leven wat van belang is voor mijn schrijverschap, wat nieuwsgierig maakt en mensen op het idee brengt mijn boek te kopen. Zoiets is onmogelijk. En juist om die onmogelijkheid staat er nu een droog, kort biografietje waarin enkele feitelijkheden worden opgesomd die niemand tot wat voor idee dan ook zullen inspireren.'

 
Jannah Loontjens is in Denemarken geboren, ze groeide op in Zweden en Nederland.
Haar eerste roman, Veel geluk, die zich deels in Zweden afspeelt en deels in Den Haag, is in januari 2007 bij Prometheus verschenen. Haar tweede roman Hoe laat eigenlijk verscheen in januari 2011 en werd genomineerd voor de Halewijn-literatuurprijs.
De dichtbundel Varianten van nu verscheen in 2002 bij Bert Bakker, haar tweede bundel Het ongelooflijke krimpen in 2006 bij Prometheus.
In 2013 publiceerde ze de dichtbundel Dat ben jij toch bij Ambo, alsook de essaybundel Mijn leven is mooier dan literatuur.
Bij Ambo|Anthos verscheen ook haar derde roman Misschien wel niet en het autobiografische filosofieboek Roaring Nineties: Of hoe de filosofie mijn leven heeft veranderd.
Loontjens schrijft opiniestukken en recensies voor Trouw, NRC en de Volkskrant. Tevens schrijft ze poëzierecensies voor Awater.
Eerder schreef ze over poëzie en filosofie voor o.a. De Groene Amsterdammer.
Naast haar schrijverschap, doceert Loontjens filosofie en literatuuranalyse aan ArtEZ en ISVW.
In 1999 studeerde ze af bij filosofie (UvA) op Heideggers denken over Hölderlin. Een deel van haar filosofiestudie volbracht zij in New York aan de New School for Social Research.
In 2012 promoveerde ze bij de leerstoelgroep Algemene Literatuurwetenschap aan de Universiteit van Amsterdam.
Ze publiceerde gedichten in o.a. de literaire tijdschriften Awater, Tirade, Het Liegend Konijn, Raster en Parmentier.
Haar gedichten werden onder meer gebloemleesd in Komrij's Nederlandse poëzie van de 19de tot en met de 21ste eeuw in 2000 en enige gedichten (Bert Bakker, 2004), Dagkalender van de poëzie 2004 & 2006 (Meulenhoff, 2004 / 2006 / 2008), De verhuizing (Prometheus, 2003), Nooit te vangen met haar eigen pen; de vrouwelijke stem in de Nederlandstalige poëzie in 200 gedichten (Poëziecentrum Gent, 2005), Vonken (Prometheus, 2007), De 100 beste gedichten voor de VSB Poëzieprijs 2013, De Arbeiderspers 2013.